Stacja Bałkany

Wiszegrad, Andrićgrad oraz ten kamienny most to właściwie jedyne oglądane miejsca na terenie Bośni i Hercegowiny. Teraz jedziemy bardzo malowniczą drogą w stronę granicy z Czarnogórą, na ostatnią nadmorską część wycieczki. Napisałem malowniczą drogą przez BiH, którą uparcie focę przez okno autokaru. Przy takich widokach trudno powstrzymać się od focenia, a potem od publikacji zdjęć, pomimo iż większość słaba technicznie i z koszmarnymi odbiciami. Po cóż więc pokazywać i chwalić się słabymi fotami??  ?  Bo też w żaden sposób moją intencją nie jest chwalenie się; to jedynie próba pokazania jakie krajobrazy można tam oglądać. I na chwilę jeszcze wrócę do tragicznej wojny domowej po rozpadzie Jugosławii. Trzydzieści lat minęło - czy można zauważyć jakieś jej ślady??  I jak do tej pory widocznych śladów nigdzie nie zauważyłem, tak tutaj w BiH jeszcze widać. Zwykle nie są to postrzelane okna czy ruiny domów, ale bardziej subtelne - np. zaklejone tynki po kulach, ale jeszcze nie odmalowane i przez to widoczne w fasadach domów. Ale na początek krajobrazy z drogi przez.

Wjeżdżamy do jakiegoś miasta i właśnie tu na domach można zauważyć opisane ślady wojny. Wydaje się, że jednak BiH jest najuboższym krajem z powstałych po rozpadzie Jugosławii.

I symboliczne zamknięcie tematu domowej wojny - dwa leżące w pobliżu cmentarze: muzułmański i chrześcijański, chociaż z pewnością nie wszystkie groby to ofiary wojny. Dalej jedziemy do granicy z Czarnogórą.

To gdzieś tutaj jest granica; może nie w widocznym domku jest posterunek     ale ty przy kolczastym drucie rozpiętym na betonowych słupach zatrzymujemy się dla dokonania granicznych formalności, które przebiegają grupowo i sprawnie - pilotka wychodzi z naszymi dowodami tożsamości i już. To granica między BiH a Czarnogórą. Niebawem zatrzymujemy się na leśną toaletę, a ja focę dzikie zimowity, które tu grupowo kwitną i po tym przerywniku dalej jazda nad Tarę i wysokiego mostu rozpiętego nad jej kanionem.

I już Tara, chociaż jeszcze przez okno autokaru.

Dojechaliśmy do następnego mostu, następnej atrakcji wycieczki - rozpiętego nad Tarą w pobliżu wsi Durdevica. Jest czas wolny na foto, jest dodatkowa atrakcja w postaci tyrolki i część uczestników z niej korzysta. Jedna z korzystających pochwaliła się, że nawet miała otwarte oczy.  ??  No to jaki jest sens jechać z zamkniętymi? Taki zjazd to ok. 1min w powietrzu, więc ani nie popatrzysz, ani foto nie porobisz. Dla mnie dużo ciekawszy byłby rafting Tarą, ale są organizowane chyba z innego miejsca, no i nie na wycieczce zorganizowanej, chociaż??  Podobno są wycieczki, które mają w programie. Co prawda przy raftingu też foto nie porobisz, bo trza wiosło trzymać, a nie aparat; ale więcej zobaczysz. 

Na tym foto widać tyrolkowiczów po prawej stronie już po starcie i na następnym dojeżdżających do końca; no powietrza pod nogami sporo.

Pomnik inżyniera, który w czasie wojny wysadził część mostu, dla uniemożliwienia przeprawy, za co został tu przez czetników rozstrzelany. Długość mostu 365m, a wysokość 170m.

Na podsumowanie rodzinne foto i jedziemy dalej; w pobliskim miasteczku opuszczamy autokar i krótki spacerek do jeziora Czarnego leżącego w PN Durmitor i po sesji zdjęciowej powrót do autokaru i jedziemy do hotelu w pobliże Żabljaka.