Katedra Katedra-Bazylika Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (hiszp. Iglesia Catedral-Basílica Metropolitana de la Asunción de Nuestra Señora de Valencia) charakteryzuje się różnorodną architekturą gdyż wznoszono ją przez blisko 700 lat
Powstała w miejscu, gdzie od momentu założenia rzymskiej kolonii znajdował się ośrodek religijny. Początkowo wzniesiono tu pogańską świątynię, potem wizygocką katedrę, którą do swoich potrzeb dostosowali Maurowie, zamieniając ją na meczet. Po odbiciu miasta w 1238 roku przez króla Jakuba I Zdobywcę zdecydowano się na budowę nowej okazałej świątyni. Chrześcijanie nie zdecydowali się na wykorzystanie struktur istniejącego meczetu, który zburzyli do gołej ziemi.
W bocznej kaplicy, po prawej stronie od głównego wejścia, znajduje się kaplica Świętego Kielicha (w legendach arturiańskich – Graal). Długowieczna tradycja chrześcijańska głosi, że z największym prawdopodobieństwem to właśnie ten kielich był używany przez Jezusa podczas Ostatniej Wieczerzy. Był używany przez papieży, Jana Pawła II i następnie przez Benedykta XVI, 9 lipca 2006. Kielich datowany na I wiek był podarowany katedrze przez króla Alfonsa V Aragońskiego w 1436.
Do Katedry wchodzimy głównym wejściem o wystroju barokowym Puerta de los Hierros, czyli Bramą Żelaznych Drzwi od strony placu Plaça de la Reina . Swoją nazwę zawdzięcza charakterystycznemu, kutemu z żelaza ogrodzeniu, które otacza mały dziedziniec poprzedzający same drzwi.
Na zewnątrz przyglądam się jeszcze raz wejściu. Fasada portalu ma unikalny, zakrzywiony (wklęsły) kształt. Taki zabieg architektoniczny miał optycznie powiększyć bardzo wąską przestrzeń uliczki, która dawniej prowadziła do świątyni, oraz nadać wejściu dynamiki i głębi.
Bezpośrednio nad drzwiami wejściowymi znajdują się rzeźbione głowy aniołów ze skrzydłami oraz insygnia maryjne. Po bokach, w niszach, umieszczono naturalnej wielkości posągi dwóch ważnych dla Walencji świętych: św. Tomasza z Villanueva oraz św. Piotra Paschala.
Powyżej jest duże, owalne okno (rozeta), dookoła którego znajdują się barokowe dekoracje roślinne i rzeźby.
Wychodzimy z Katedry na Plac Królowej (Plaza de la Reina) - jeden z najsłynniejszych i najbardziej reprezentacyjnych placów w sercu Starego Miasta. Jest w pełni pieszą strefą o powierzchni 12 000 m².
To jeszcze rzut oka z placu na Katedrę. Po lewej stronie widać katedralną dzwonnicę – ośmiokątną wieżę El Miguelete.
Z Placu Królowej wchodzimy w boczną uliczkę. W kościele św. Marcina Iglesia de San Martín trwa akurat msza. To jeden z najstarszych i najbardziej historycznych kościołów w Walencji, zlokalizowany przy ulicy Carrer de Sant Vicent Màrtir w sercu Starego Miasta. Kościół zbudowano w XIV wieku (około 1372 roku) w miejscu, gdzie wcześniej znajdował się jeden z głównych meczetów miasta. Nad drzwiami wejściowymi znajduje się brązowa rzeźba przedstawiająca św. Marcina na koniu, pochodząca z 1494 roku.
Plac Ratuszowy Plaza del Ayuntamiento Pośrodku placu wznosi się wykonany z brązu pomnik poświęcony Francescowi de Vinatea – czternastowiecznemu sędziemu i kluczowej postaci politycznej w historii Królestwa Walencji. Obok Wielka Fontanna (Fuente de la Plaza del Ayuntamiento). Została zainstalowana w 1963 roku. Posiada zmienne strumienie wody, które tryskają na dużą wysokość, dając przyjemną ochłodę w upalne dni.
No i pora na małe co nieco. Zasiadamy by skosztować hiszpańskie churrosy. Najlepsze takie maczane w płynnej czekoladzie.
Katedra Katedra-Bazylika Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (hiszp. Iglesia Catedral-Basílica Metropolitana de la Asunción de Nuestra Señora de Valencia) charakteryzuje się różnorodną architekturą gdyż wznoszono ją przez blisko 700 lat
Powstała w miejscu, gdzie od momentu założenia rzymskiej kolonii znajdował się ośrodek religijny. Początkowo wzniesiono tu pogańską świątynię, potem wizygocką katedrę, którą do swoich potrzeb dostosowali Maurowie, zamieniając ją na meczet. Po odbiciu miasta w 1238 roku przez króla Jakuba I Zdobywcę zdecydowano się na budowę nowej okazałej świątyni. Chrześcijanie nie zdecydowali się na wykorzystanie struktur istniejącego meczetu, który zburzyli do gołej ziemi.
W bocznej kaplicy, po prawej stronie od głównego wejścia, znajduje się kaplica Świętego Kielicha (w legendach arturiańskich – Graal). Długowieczna tradycja chrześcijańska głosi, że z największym prawdopodobieństwem to właśnie ten kielich był używany przez Jezusa podczas Ostatniej Wieczerzy. Był używany przez papieży, Jana Pawła II i następnie przez Benedykta XVI, 9 lipca 2006. Kielich datowany na I wiek był podarowany katedrze przez króla Alfonsa V Aragońskiego w 1436.
Do Katedry wchodzimy głównym wejściem o wystroju barokowym Puerta de los Hierros, czyli Bramą Żelaznych Drzwi od strony placu Plaça de la Reina . Swoją nazwę zawdzięcza charakterystycznemu, kutemu z żelaza ogrodzeniu, które otacza mały dziedziniec poprzedzający same drzwi.
Na zewnątrz przyglądam się jeszcze raz wejściu. Fasada portalu ma unikalny, zakrzywiony (wklęsły) kształt. Taki zabieg architektoniczny miał optycznie powiększyć bardzo wąską przestrzeń uliczki, która dawniej prowadziła do świątyni, oraz nadać wejściu dynamiki i głębi.
Bezpośrednio nad drzwiami wejściowymi znajdują się rzeźbione głowy aniołów ze skrzydłami oraz insygnia maryjne. Po bokach, w niszach, umieszczono naturalnej wielkości posągi dwóch ważnych dla Walencji świętych: św. Tomasza z Villanueva oraz św. Piotra Paschala.
Powyżej jest duże, owalne okno (rozeta), dookoła którego znajdują się barokowe dekoracje roślinne i rzeźby.
Wychodzimy z Katedry na Plac Królowej (Plaza de la Reina) - jeden z najsłynniejszych i najbardziej reprezentacyjnych placów w sercu Starego Miasta.
Jest w pełni pieszą strefą o powierzchni 12 000 m².
To jeszcze rzut oka z placu na Katedrę. Po lewej stronie widać katedralną dzwonnicę – ośmiokątną wieżę El Miguelete.
Z Placu Królowej wchodzimy w boczną uliczkę. W kościele św. Marcina Iglesia de San Martín trwa akurat msza. To jeden z najstarszych i najbardziej historycznych kościołów w Walencji, zlokalizowany przy ulicy Carrer de Sant Vicent Màrtir w sercu Starego Miasta.
Kościół zbudowano w XIV wieku (około 1372 roku) w miejscu, gdzie wcześniej znajdował się jeden z głównych meczetów miasta.
Nad drzwiami wejściowymi znajduje się brązowa rzeźba przedstawiająca św. Marcina na koniu, pochodząca z 1494 roku.
Idziemy dalej.
Plac Ratuszowy Plaza del Ayuntamiento Pośrodku placu wznosi się wykonany z brązu pomnik poświęcony Francescowi de Vinatea – czternastowiecznemu sędziemu i kluczowej postaci politycznej w historii Królestwa Walencji. Obok Wielka Fontanna (Fuente de la Plaza del Ayuntamiento). Została zainstalowana w 1963 roku. Posiada zmienne strumienie wody, które tryskają na dużą wysokość, dając przyjemną ochłodę w upalne dni.
No i pora na małe co nieco. Zasiadamy by skosztować hiszpańskie churrosy. Najlepsze takie maczane w płynnej czekoladzie.
Ładna i słoneczna ta Walencja.
papuas